He loved his music.

Probably I was ten years then.And those were the days when Carnatic music rasikas would exchange Music tapes, copy in a Double cassette player and return the original.My father who is a fan of Dr. Balamuralikrishna got a concert tape of Dr. Balamuralikrishna that had the jaya ragamalika Thillana .

That is the earliest memory of any  music in my life. And easily one of the best things to have happened in my life- Dr.Balamuralikrishna's music. This Thillana goes with me to my grave.

Thanum numtha dhara Thillana...

The child-like smile , the side way glances he casts at his pakka vadhya vidwans  when he enjoys his own singing are a treat to watch. The joy is infectious and leaves everyone smiling and happy.

Watch this Thamra lochani lathangi  to know what I mean.

A very fine musician indeed whose music was an aural and visual treat .

I particularly adore the way he says 'Hari' as a filler in  his songs . Here is a lovely 'Hari" in kapi Ragam.Kapi

Authentic and clinically pure music that it was, appealed to the trained and untrained ears alike.

The way he handled his critics with a sanguine chuckle and quick-wittedness was equally if not more amazing.

The rich voice , the ease with which he sings at all octaves, the confidence that oozes out as he sings and the communion with his accompanying artists made for grand performances that were always full-house and ended with resounding applause every single time.

Very late in life did I discover his compositional genius through his disciple Prince Rama Varma who has done an exceptional service to  rasikas and music students by unearthing many of Dr Balamuralikrishna's compositions. He sings them at his concerts and also teaches them at his workshops. Some of his compositions are really mind blowing.

One such song brought to light  by Prince Rama Varma is in Raga Sucharitra composed by
Dr Balamuralikrishna  on Deekshitar based on Muthuswamy Deekshitar's  Composition  on  Thiruvarur Thyagarajar in his Thyagaraja Yoga vaibhavam.,employing gopucha yati ( like a cow's tail -tapering ) and srotovoha yati ( like a river -expanding as it flows ).

A very beautiful composition by Dr Balamuralikrishna that encapsulates Deekshitar's life and times that employs the same techniques as employed by Deekshitar in his composition,

This is so very well articulated by Prince Rama Varma in this  awe inspiring educative and informative video. https://youtu.be/hXLAeJvv_Rc

This explanation and the song in the soulful ragam Sucharitra inspired a novice like me to pen something on Dr Mangalampalli Balamuralikrishna on similar lines. A feeble,precocious  attempt though..

Sunaada Mangalaankita Balamurali Ghanam

Naada Mangalaankita Balamurali Ghanam

Mangalaankita Balamurali Ghanam

Ankita Balamurali Ghanam

Bala murali Ghanam

Ghanam

Murali Ghanam

Manohara Murali Ghanam

Madhura Manohara Murali Ghanam

Adhi Madhura Manohara Murali Ghanam

Lokaadhi madhura manohara murali ghanam

sakala lokadhi madhura manohara murali ghanam  

These notes to myself that have remained with me since 2012 , came alive as Mahati and Lavangi. My guru  Dr Uma Ramasubramaniam has tuned this aptly in these two ragas and has rendered the same in her  lovely voice as a humble tribute to this Maestro.

Do check it out in the link below to listen to the same.

https://www.ragasurabhi.com/carnatic-music-mp3/song-murali_ganam-mahati_lavangi-ekam-viji_ganesh.mp3

Mahati and Lavangi are two of Dr.Balamuralikrishna's creations which are raga's with just four notes. Sa Ga Pa Ni  and Sa Ri Ma Da respectively.  Interesting that together they make it sampoornam!

Through Mahati and Lavangi I understood the full import of what Mozart had to say about musical notes .. "The music is not in the notes, but in the silence in between"

If his music was really grand , as a person he was most humble and humorous .

It was at Chennai airport that I met him once and it so happened we were traveling to the same destination. Little did I expect that I would be traveling seated right next to him. I was just not prepared for this pleasant surprise.He was so casual and got into a conversation that made me feel comfortable.

I will cherish those moments forever in my heart, while I carry with me his autograph that he so lovingly penned aboard the flight in a book that I had...

As Oscar Wilde says , when you do what you love the universe conspires on your behalf. And that results in pure, inspired magic.

He loved his music and had no qualms expressing it. Any wonder that we love his music too ?

His 'Hari' will resonate for a very long time..

Here is a link to my attempt at verbalizing a concert experience of Dr Balamuralikrishna. Murali Ghanam.

Adios amigos

Picture credits: Pinterest

This thought never surfaced when I was trolled, when there was a lull on my timeline or when the list of blocked people outnumbered the list of friends...

Most of my friends still have the time and energy for light, harmless banter online. And the wealth of knowledge I would be forgoing from brilliant groups will be a definite loss.

Have tried internet/ social media fasting. It only increased the craving. The thought of quitting would whither away with a notification beep and a white tick on a red square.

But the urge to quit is getting stronger by the day. Not backed by any time management / read-a-book-per-week goal or other such grandiose offline plans.

I want to make more real life conversations with listening as the agenda than stamping a 'like' or recording a 'comment' in an online thread.

Maybe I will read more, write more, go for a Sun walk. Just maybe. Especially the Sun walk.

None of my friends would believe if I said I want to spend more time in the kitchen, start baking my bread, or learn to swim 😇 with the sudden surplus hours on hand.

No. I am not shifting loyalties to Twitter or Instagram. The cap on word count scares me and my photographs are always grainy.

I will continue to have an online presence through my blogs, of course. Drop in readership though worries me 😟. ( Continue to be kind to me friends !)

Will continue to share the humble harvests and happenings of our little garden patch through my page  Sow What? and blog vijitablegarden .

My Page dedicated to the cause - Child sexual abuse, Ripples. Small pebble big waves. will continue to be till it gets converted into a blog.

My personal blog will be alive as long as my 'rant'ability and 'rant' appetite remain high. So I continue to be the  Most confused thing on two legs, And may be I will revive my travel blog Yatra!

( A true blue blogger aka Shameless blogger never misses an opportunity to promote it )

I enjoyed my time online. Made friends for keeps from a few forums. Hence this eulogy.
[No, I am not wiping away a secret tear now 😉.]

Aiyoh ! Face palm. I am unable to do this quietly. Addicted to attention, audience.

Precisely why I need to quit FB. Right NOW and HERE.

So relocating once again. This time to the real world.

Goodbye, Facebook. Goodbye, 2016.

நவராத்திரி நெருடல்கள்

ரொம்பவும் தயக்கத்துடன் தான் இதை எழுதுகிறேன். "எல்லாத்துலயும் குறை கண்டு பிடிக்கறதே வேலை இவளுக்கு "  என்று பலர் முணுமுணுப்பது காதில் விழுகிறது .

ஆனால் சொல்லவில்லை என்றால் வெடிப்பது என் மண்டை தானே!

சின்ன வயதிலிருந்தே அம்மாவிடம் தர்க்கம் . " ஏன் நம் வீட்டில் வேலை செய்யும் மங்காவும் , வரதாவும் சுமங்கலிகள் இல்லையா ?" என்று.

அன்றிலிருந்து ஆரம்பித்தது என் அம்மாவிடமிருந்து.. முதலில் வீட்டில் வேலை செய்பவர்களுக்கு வெற்றிலை பாக்கு  தாம்பூலம் கொடுக்கும் பழக்கம்.

சுமங்கலி என்றால் கல்யாணம் ஆகி கணவனுடன் வாழ்பவர்கள் மட்டுமே என்ற அர்த்தம் அந்த சின்ன வயதில் அவ்வளவு உரைக்க வில்லை.

ஜாதி சார்ந்த சுமங்கலி பாகுபாடு மட்டுமே புலப்பட்டது அன்று.

கல்யாணமாகி பண்டிகைகள் , பிரார்த்தனைகள், என்று வரும்போது தான் திரை விலகி எப்படி நம் சமுதாயம்,மிகவும்  நுட்பமாக கணவனை இழந்தவர்களை நாசூக்காக எல்லா மங்கள காரியங்களிலும் நயமாக ஒதுக்கி வைக்கிறது என்பது புரிய தொடங்கியது .

கல்யாணங்களில் பாலிகை  தெளிக்க வேண்டுமா? கூப்பிடு சுமங்கலிகளை. சுமங்கலி பிரார்த்தனையா ? கூப்பிடு சுமங்கலிகளை.

ஹும் ..

சு-மங்கலி என்றால் என்ன? மிக- மங்களகரமான என்று பொருள். எத்தனை அழகான சொற்றொடர் !

இந்த சுமங்கலிகளிடமிருந்து அப்படி என்ன தான்  எதிர்பார்க்கப்படுகிறது கல்யாணங்களிலும் , மூத்தோர்  பிரார்தனைகளிலும்?

ஆசீர்வாதம் , பிரார்த்தனை. அவ்வளவே .

எங்கேயோ பிழை நடந்து கணவனை இழந்தவர்கள் சுமங்கலிகள் அல்ல என்று கருத்து வந்துவிட்டதோ என்று தோன்றுகிறது.

கணவனை இழந்தவர்கள் ஆசிர்வாதம் கொடுக்கமுடியாதா என்ன? பிரார்த்தனை செய்ய முடியாதா என்ன ?

பிறந்ததுமுதலே பெண்கள் பூவும் பொட்டும் அணிகிறோம் என்றால் கணவனை இழந்தபின் அவற்றை ஏன்  துறக்கவேண்டும் ?

எழுத்தாளர் சிவசங்கரி போன்றோர் இதற்கு விதிவிலக்கு. நல்ல முன்மாதிரியும் கூட.

இந்த பாகுபாடு மனதை மிகவும் நெருடுகிறது. கணவனை இழந்த பெண்களுக்கு இன்னும் எவ்வளவு சங்கடமாக இருக்கும் என்று நினைக்கவே சங்கடமாக இருக்கிறது.

எங்கள் வீட்டு  கொலுவிற்கு  எப்போதும்  போல்  எங்கள் குடியிருப்பில் உள்ள தோட்ட ம் மற்றும் வீட்டு வேலை செய்பவர்களை அழைத்திருந்தோம். அதில் இரண்டு பெண்கள் மிகவும் தயங்கி தயங்கியே வந்தனர்..ஒரு ஓரமாகவே நின்று உட்காரவும் மறுத்தனர். கண்ணாடி வளையல்களை வாங்கி கொள்ள மறுத்தனர்.

" ஏன்  கலர்,டிசைன் பிடிக்கவில்லையா?" என்று கேட்டேன். "ஐயோ அப்படியில்லை அக்கா , நாங்கள் போட்டுக்கொள்ள கூடாது " என்று மிகவும் தயக்கத்துடன் கூறினர் .

கண்ணாடி  வளையல் வேண்டாம் என்று கூறிய பெண்களை வற்புறுத்த ஆசை இருந்தும்..அவள் வாழும் சமுதாயம் அவளை அவதூறாக பேச காரணமாகிவிடக்கூடாது என்று விட்டு விட்டேன்.

நன்கு படித்து வேலைக்கும் செல்லும் ஒரு பெண்மணி எனது கொலு அழைப்பிற்கு தான் இது போன்ற அழைப்புகளை கணவன் இறந்த பின்  ஏற்பதில்லை என்று  வாட்ஸாப்பில் மெசேஜ் அனுப்பினாள். காரணம் கேட்டதற்கு மற்றவர்கள் சகஜமாக ஏற்பதில்லை என்றும் தனிப்படுத்தப்படுவதாகவும் கூறினாள்.

மிகவும் வற்புறுத்திய  பின்னர் யாரும் வராத ஒரு நேரத்தில் வந்து தாம்பூலம் வாங்கிச்சென்றாள்.


ஆனால் இதிலிருந்து ஒன்று தெளிவாய் தெரிந்தது..வெளிப்படையாய் இல்லை என்றாலும் ,மிகவும் நுட்பமானமுறையில் இன்னமும் நாம் கணவன் இழந்த பெண்களை தனிப்படுத்துகிறோம். பாகுபடுத்துகிறோம்.

சில சமயம் அறிந்தும். பல சமயம் அறியாமலும்...

கணவனை இழந்த ஒரு தோழி அவள்வீட்டு கொலுவிற்கு மற்ற பெண்களை கூப்பிடுவாள். ஆனால் மற்றொரு தோழியை  தாம்பூலம் கொடுக்கச் செய்வாள்.

" நீயே உன் கையால் கொடு நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறோம் " என்று அவள் வீட்டுக்கு செல்லும் பெண்கள் வெளிப்படையாய் சொல்ல வேண்டும்.வற்புறுத்த வேண்டும் .

இம்முறை நவராத்திரி பண்டிகையின் போது நடந்த இந்த இரு சம்பவங்கள் மேலும் என்னை சிந்திக்க வைத்தது ... நான் மட்டும் சிந்தித்தால் போதாது.

நாம் எல்லோரும் சேர்ந்து சிந்திக்க வேண்டும் . தீவினை அகன்றிட வேண்டும்.

நமக்கு இதில் ஆட்சேபனை இல்லை என்று நினைத்தால் மட்டும் போதாது . செயல் படுத்த வேண்டும். வலிய சென்று முன்னோடியாக இருக்க வேண்டும்.

எல்லாவற்றிலும் குதர்க்கம், வீண் வாதம், பெரியோர் சொல்வதை எதிர்ப்பது என்பதே வழக்கம் என்று என்னை ஏசினாலும்  பரவாயில்லை.

இருப்பதோ  ஒரு தலை. வெடித்தால்   என்னாவது?  சொல்லாமலிருக்க முடியவில்லை.

பெண்ணாய் பிறக்கும் ஒவ்வொருவரும்  சுமங்கலியே.

குறை ஒன்றும் இல்லை

ஒரு கண்ணாடி கை  தடி போதும்  காந்தியை காண 

தொந்தியும்  தும்பிக்கையும் போதும் பிள்ளையாரை பார்க்க 

முண்டாசும் மீசையும் மட்டும் போதும்  மூத்த கவி பாரதிக்கு  

குழலும் மயில் பீலியும் போதும்  மாய கண்ணனுக்கு

குறை ஒன்றும் இல்லை!

வேண்டாமே இது போன்ற நவராத்திரி

9.நவ தான்ய சுண்டல் இருக்கட்டும் அதை
நவ நாகரீக பிளாஸ்டிக்கில்   அடைக்க வேண்டாமே

8.சருகிலையிலான தொண்ணை இருக்க
சாகா  வரம் பெற்ற  ஸ்டைரோபோம்  வேண்டாமே

7.மஞ்சள் குங்குமம் மடிப்பதற்கு காகிதம் போதுமே  
அலுமினிய பாக்கெட்டில் கொடுப்பது வேண்டாமே

6.மாவிலை தோரணம் மறந்தே போனதே ஐயோ ,
மாறாக வந்த தெர்மோகோல் தோரணம்  வேண்டாமே

5.அரிசிமாவு கோலமும் அடுக்களையில் கிடைக்கும் வர்ணமும் போதுமே
அமிலம் கலந்த மாவும் வர்ண பொடியும் வேண்டாமே

4.கொத்து மஞ்சளும்  கொட்டை பாக்கும் ,  "தேங்காய்" என கொடுக்கலாமே
மறுபரிசும் மாசுபடுத்தும் பிளாஸ்டிக் எனில்   வேண்டாமே

3.பொரி கடலைக்கு காகித  பொட்டலம் போதுமே
மறுபடியும் பிளாஸ்டிக் வேண்டாமே

2.தாம்பூலம் தாங்க துணிப்பையை தூக்கி செல்லலாமே
அதற்கும்  அழிவில்லா பிளாஸ்டிக் பை வேண்டாமே

1.களிமண் பொம்மையும் விஷமில்லா வர்ண பூச்சும் வரவேற்று
மாசு படுத்தும் எந்த ஆடம்பரமும் வேண்டாமே !

வேண்டாமே இது போன்ற நவராத்திரி ...

முண்டாசு கவி

                                                                     

முண்டாசு கவியின் முகத்தையும்

முக்கால்  முகம் மறைக்கும் மீசையையும்

ஒவ்வொருமுறை பார்க்கும் போதும் ,

ஐயோ,என் ஆயுளில்  கொஞ்சம் குறைத்து,

காணி நிலமும் , முத்துசுடர் போல் நிலாவொளியும்

பத்து பனிரெண்டு தென்னைமரம்

கத்தும்   குயிலோசை வீசும் தென்றல் -

மட்டுமே  கேட்ட மாகவியை

இன்னும் கொஞ்சம் நாள் இங்கு உலவ

விட்டிருக்கலாமே பராசக்தி என்று  கெஞ்ச தோன்றுகிறது.

கேட்டது காணி நிலம்
கொடுத்ததோ  கொள்ளாது இப்புலம் !

Picture credits: P . Manivannan
http://www.thehindu.com/features/magazine/fantasy-in-verse/article5096145.ece

When the dust settles

First and foremost, we are not dust to settle down.

And when the dust settles, you may have to mop it up.That is what I heard Rajdeep Sardesai is doing right now.

This post is patently dedicated to Rajdeep Sardesai and his tribe who are concerned about people "settling" down.

More about Rajdeep and his tribe Here.

Little do they know that getting married and then stepping into motherhood can be one of the most "unsettling" things on earth. Particularly on the Indian side of the planet, where ironically it is called "settling" down.

All Indians genetically are curious. About other's lives. Our mind does not rest unless and until the jigsaw is solved as we try and fit in any acquaintance  as a Bihari, Punjabi, Malayali, Tamil.

It does not stop there. One has to know your age and your father's profession. Whether you live in a rented or own dwelling.

And, why is the Bindi missing ? Especially down south.I hear it is all changing now. With Mehndi and Sangeet in Tambram weddings, a missing bindi is hardly noticeable.

Next, is the sighting of the mangal sutra or the absence of it. Either way, you are doomed.

If you are not sporting a mangal sutra and are above a certain age, you owe them an explanation as to why you are single.

Spotting a mangal sutra does not end this interrogation. It only gets more annoying from then on. Especially if you have a kid or you don't have one yet. Either way, as I said you are doomed.

"When are you planning the second one?"- If you have a Child.

"Did you see a doctor?"- If you have not started a family as yet. And of course, you get loads of free, unsolicited advice from here on with enquiries about which of the spouse has the "problem".

This question is asked with out a single batting of the eyelid. Amazing , no ? Most often you will be forced to make a note of a doctor's co-ordinates.

The questions are crafted so tricky that you cannot get away with a monosyllable answer. Answers will lead to more questions that sometimes may question your very existence.Sigh.

Our friendly neighbour 'mami' at Madras would not let anyone pass by without knowing the full agenda and a little more. We sisters were the 90's rebels constantly fighting with our Amma about 'pottu' or bindi. Our Amma used to beg us to have it on at least till we pass by the Pinocchio mami !

My poor mom would have to endure her comments about why her daughters turned out like this..no bindi, no pavadai-dhavani, no flowers on the braid! Imagine what would happen to all our sanskara. Sacrilege !

She once asked my mom -" Is this all she has ?" She was talking about my braid/hair. Ignoring my amma's pleading looks to shut up and move away, I said: " No,mami some of it is at home." Sure enough, mami was piqued as she picked the wrong one with that question.

Oh, yeah..this is how it all starts ..your hair, your clothes, your bindi, your education ( especially if you are not persuing Engineering, Medicine or CA ), your marital status, fertility concerns..family planning, settling down.

Sigh..from neighbourhood Mamis to HR Managers to TV anchors. We Indians are like that only.

A simple, " why would you want to know that ?" delivered with devilish impudence and a sweet smile shuts them up for ever.

Try it.

Sania Mirza's reply to Rajdeep Sardesai's  question about settling down is simply brilliant. Do check that out if you have not already.

"If everybody minded their own business, the world would go around a great deal faster than it does.”

― Lewis Carroll, Alice in Wonderland

பேசி தீர்க்கலாமா ? தீர்த்து விட்டு பேசலாமா?

எதுவாக இருந்தாலும் பேசி தீர்த்து விடலாம் என்ற காலம்  போய் , "ஒரே அடியாய்   தீர்த்து விடலாம் " என்ற நிலைமை  எப்படி வந்தது ?

அநியாயத்தை எதிர்க்கும் சக்தி அற்று தேவை இல்லாத சகிப்புத்தன்மையை வளர்த்து கொண்டோமே அதனாலா ?

பள்ளி,கல்லூரி, அலுவலகம் சென்றால் பத்திரமாக திரும்ப வேண்டுமே என்ற கவலையில்  போருக்கு அனுப்புவது போல் கண்ணில் தூவ காரப்பொடி , மற்றும் சிறிதாய் காயப்படுத்த கத்தி என்று தயார் படுத்தி கொண்டோமே அதனாலா?

பரதம் ,சங்கீதம்   அதனோடு தற்காப்பு கலையும் வளர்த்தோமே பெண்களுக்கு அதனாலா ?

ஆபத்து வந்தால் எப்படி காப்பாற்றலாம் என்று ஆழ்ந்து யோசித்து,ஆபத்து வராமல் தடுப்பது எப்படி என்பதை சிந்திக்க மறந்தோமே அதனாலா?

எதில் நம்மை தொலைத்தோம்?

பாழடைந்த பங்களாவிலும் , ஆள் அரவமற்ற காடுகளிலும் , கும்மிருட்டும் ,பதுங்க இடமும் இருந்தால்  மாத்திரமே கொலை நடந்தது என்று நினைத்திருந்தோம் .

கொலை செய்பவன் யாரும் பார்க்க கூடாது என்று நினைத்தான். பார்ப்பவர்கள் சும்மாவா விடுவார்கள்? மிதித்து  விட மாட்டார்களா?

அதெல்லாம் அன்று.

செத்த பாம்பாய்,வாய் மூடி நின்று வேடிக்கை பார்த்தோம் பார்வையாளராய், இன்று.

காலப்போக்கில் எல்லாம் மாறியது போல் , மாற்றம் ஒன்றே நிரந்தரம் என்று தேற்றிக்கொண்டு , பட்டப்பகலில், வெட்ட வெளியில் , மக்கள் மத்தியில், தனியாய் வந்து வெட்டி வீழ்த்தி , நிதானமாய் நடந்து போகும் தைரியம் யார் கொடுத்தது? எங்கிருந்து வந்தது?

தனி ஒருவனுக்கு உணவில்லை எனில் ஜகத்தினை அழித்திடுவோம் என்று சொன்ன மஹாகவி பிறந்த மண்ணில் கூட்டத்தில் தனியாய், குருதியில், கேட்பாரற்று உயிர் நீத்த போது எல்லோரும் எங்கே இருந்தார்கள்?

ஊரான் பிள்ளையை ஊட்டி வளர்த்தால் தன் பிள்ளை தானாய் வளரும் என்றும்,நன்றி வேண்டாம் -நான் செய்த உதவியை  நீ நாலு பேருக்கு செய்து சங்கிலி தொடரை வளர்த்துவிடு என்றெல்லாம் வளர்ந்த சமூகம் எப்படி இப்படி மாறியது?

நமக்கேன் வீண் வம்பு என்று நயமாய் எப்போது நகர கற்று கொண்டது இச்சமூகம் ?

ஊரளவில் பஞ்சாயத்து , நாடளவில் பாராளுமன்றம் , உலகளவில் ஐக்கிய நாடுகள் சபை என்று  பேச்சுவார்தைக்கும்,சச்சரவு தீர்வுக்கும் வழி வகுத்தோம்.

வீட்டளவில்  என்ன செய்தோம் ? பேச்சு வார்த்தைக்கு இடமின்றி தற்கொலை ,கொலை என்ற தீர்மானத்திற்கு ஏன்  வந்தனர் நம் இளைஞர்கள் ?

கணக்கு பரிட்சையில் தோல்வியா ? எடு கயிற்றை , தொங்கு மின் விசிறியில்.

காதல் தோல்வியா ? கத்தி , வெட்டு , குத்து .

ஆள் வைத்து கொலை செய்த காலம் போய் தன் கையே தனக்குதவி என்ற அவல  நிலை.

நம் அக்கறை இன்மையும் , பிறருக்கு நடந்த அசம்பாவிதம் நம்மை அண்டாது என்ற அசட்டு நம்பிக்கையும் தான் காரணம்.

முற்றிலும் நாமே காரணம்.

ஆரம்பத்திலிருந்து ஆரம்பிப்போம் ...

எதுவாக இருந்தாலும் பேசி தீர்த்து விடலாம், என்பதே முதல் பாடமாய் இருக்கட்டும் நம் குழந்தைகளுக்கு.



Deeply disturbed by the murder of a young IT professional at the Nugambakkam Railway station a couple of days back.Teaching self-defense to our daughters is like accepting and treating the ailment symptomatically.The cure, however, lies in educating our youth on anger management, conflict resolution and establishing trust and belief in dialogues.

That must be the motto of every new age parent, in my opinion.
#swathy murder

Notes to myself and my teen

10. Please wish me with a hug and maybe a kiss before you text your wishes on my birthday.  My room is right next to your room you know and under the same roof.

9. Ditto for Mother's day, wedding anniversary and whenever your love and affection overflows or when you want to say sorry.

8. Try this.Make a tight ball out of your laundry and aim at the basket.I believe it works 99.99% of times.

7. We talk to you about being frugal all the time, but you don't have to wear the same sock for many days or different ones for each foot if you lose one.We can wash or even buy new ones and of course I am there always to come and search for the pairs that are right under your nose. You just have to yell for me!

6. I will remember to move away after a basic introduction to your friends and not crack jokes that embarrass you.

5. I am with you when you say adolescence has had bad press. Menopause too met with the same tragedy .

4. It is not easy trying to control my over-eating while I cater to yours.

3. I will not force you to wash your jeans. It is a promise. I will let you enjoy till it lasts.Just make sure you don't cut your skin while trying to you-know-what.

2. I will try not to discuss music with you -that strangely brings a war zone atmosphere in our home.

1. About reading habits. Mum is the word here too.

Please be patient with me. This thing called adolescence is new to me too.I don't think it existed when we were growing up, or maybe we had a different name for it.
And together we will strive to get over our comfort eating!

One,two,...Many!

I need one of them to listen to the activists' anguish that threatens to engulf me. She is my Angel.

Another to bear the giggle bursts at silly stuff that would not appear half as humorous or laughable to others when narrated. My Bosom Pal.

Another to crib about having given up a career. She is my listening stone.

And then, the all-weather, amicable friend to share all and sundry. Be it my deepest passion or harmless gossip. My adorable Amigo.

The one to galavant and indulge in some retail therapy. She is my second self and God sent.

And the one who knows all about parenting and growing up with kids. My ace buddy.

One more who knows all about me. She is my alter ego.

That one ..who can tell me off when needed, may seem precocious at that moment but is the most precious. My Paisan.

The one who doesn't judge me at all but ready to defend me at all times.She is my gal Friday and a friend forever.

The one who loves me just the way I am. My mirror, my soul-mate.

The one and only one who also echoes my thought - that doing up the bed and folding the blankets, to be opened up and crumpled after a few hours is an unproductive chore. She is my ally, and I love her!

And the one with the sunny side up always spells hope and cheer. My offsider.

The one who barely tolerates me.She makes me comfortable in my skin and helps avoid shapeshifting.  My candor in-charge.

Not to forget the one who is there for the ROTFL moments.She is my Prozac.

The one who makes it unnecessary to look for enemies around. My Devil's advocate and a devil herself!

The Kishore da fan who is gracious about the 'Rafi'an in me!She is my G sharp and fundamental to my existence.

Angel. Bosom Pal. Listening stone. Adorable Amigo. Second self. Ace Buddy. Alter Ego. Paisan. Friend forever. Gal Friday. Soul-mate. Ally. Offsider. Candor in-charge. Prozac. Devil's advocate. My G-sharp.Need all of you all the time, my friends.You are my circle of confidence.

you know who you are!

It is never one, too many. 

Happy women's day, today and every day.

tongue emoticon

புல்லும் புங்கை மரமும்

பறவையின் பெரிய சிறகு, எழுத்தாணி
எழுதுகோல்  கொண்டு எழுதினோம் பெண்ணை  பற்றி.
சுண்ணாம்பு கட்டி ,பேனா பென்சில் கொண்டும்
பறை  சாற்றினோம்   பெண்ணை பற்றி .

தட்டச்சு வந்து , அச்சிடலும் ஆயிற்று .
பிரசுரம் ஆனது மேலும் பெண்ணை  பற்றி.
கணினியின் காலம் கரைகளை கரைக்க
வலைபதிவுகளில் வர்ணித்தோம் பெண்ணை பற்றி.

ஆணுக்கு சரி பாதி என்றோம்
ஆணினும் உயர்ந்தவள் என்றோம்
ஆணை பெற்றவள் என்றோம்
ஆண் என்ன அளவு கோலா என்றோம்

பெண்ணுக்கு அழகு அடக்கம் என்றோம்
பெருங்கோபம் ஆகாதென்றோம் .
மண்  நோக்கி நடத்தல் நன்றென்றோம்
மனை காத்து மக்கள் வளர்ப்பது போதும் என்றோம்

அடிமுடி காணா அருணாச்சலமாய் நீண்டது சர்ச்சை

மறுபடி வந்தது பெண்கள்தினம்
பொறிபட துவங்கின பட்டி மன்றம்
புல்லும் ஒன்றே புங்கை மரமும் ஒன்றே
என்றார் முனைவர் முத்தாய்ப்பாய்

யாரை பார்த்து புல் என்றாய் ?
என்று ஆங்காரப்பட்டனர் பெண்கள்
நீ புல்  என்று நாங்கள் எங்கே சொன்னோம்
இந்த நினைப்பு தான் பிழைப்பை கெடுக்கிறது என்றன புங்கை மரங்கள்

அமைதி ! அமைதி ! என்ற புட்களின் தலைவி ,மேலும் ,
புல்லாய் நாமே நினைத்தது நம் தவறு
புல்லும் ஒன்றே புங்கையும் ஒன்றே இப்புவியில்
ஆதலினால் புல்லாய் இருந்தே புகழ் கொள்வோம்

அமோதித்தன சில அவமானப்பட்டன சில
புங்கையின் மகிமையை வளர்த்தன அவமானப்பட்ட புட்கள்
ஆமோதித்த புட்கள் வீசிய  காற்றில் இன்புற்றன  புங்கை மரங்கள்
வீணாய் புழுங்கி வெந்தன புட்கள் வெற்று வீம்பில் வளர்ந்தன  புங்கை மரங்கள்


அடிமுடி காணா அருணாச்சலமாய் தொடர்ந்தது  சர்ச்சை
அங்கம் அர்தனாரீச்வரம் என்பதெல்லாம் மறந்தது தான் மிச்சம் !

வாழ்க whatsapp !

எதையோ தொலைத்து விட்டு தேடினேன் ,"பொத்" தென விழுந்தது   கற்றை நிழற்படங்கள் !

பள்ளி கல்லூரி புகைப்படங்கள்.கருப்பு- வெள்ளை காலங்கள் கண் முன்னே நிழலாடியது .

தேடுவதை தொலைத்து விட்டு தொலைத்தவற்றை தேடலானேன்.
 .
புனை பெயர் எல்லாம் சரியாய் நினைவிருக்க , நெஞ்சில் நின்ற ஒன்றிரண்டு நிஜப்பெயர்களை முகனூலிலும் , மாதா , பிதாவிற்கு அடுத்தும் தெய்வத்திற்கு முன்னும் வரும் கூகிளிலும்  தேடினேன் .

பொக்கிஷம் போல் ஒரு பள்ளி தோழி சிக்கினாள் விரித்த வலையில்.

கூட்டணி சேர்ந்து ஓரடி கூட  நகராமல்  உலகின் மூலை முடுக்கிலெல்லாம் தேடினோம் கணிணியின் கருணையோடு.

ஒரு தொடர்பு இரண்டாக , இரண்டு நான்காக , நான்கு பலவாக   நட்பு நெட்வொர்க் பெருகி வாட்ஸ் அப் குழுவாய் அவதாரம் பெற்றது.

அவரவர் கற்றதும்,பெற்றதும், வாழ்க்கை பட்டதும் என்று சுயசரிதம் பரிமாற பட்டது.

விடுவோமா ? வகுப்பில் அடித்த லூட்டியும் , வாங்கிய வசை சொற்களையும் அசை போட்டோம்.  வம்புகளில் மாட்டிக்கொண்டு அசடு வழிந்ததை விலாவாரியாய் விளக்கினோம் .

ஒரே பள்ளி ,அதே கட்டிடம் , பொதுவான ஆசிரியர்கள் ...ஆனால் அவரவர் அனுபவம் அலாதியாய் இருந்தது பேராச்சர்யம் .

நினைவுகளை  அசை போட போட இட்லிக்கு அரைக்கும் உளுந்து போல் பெருகியது பேச்சு. ( இரண்டு பெற்று, இள நரை மறைக்க போராடும் பகுதி நேர எழுத்தாளியின்  உவமை வேறு எப்படி இருக்கும் ?!)

முட்டி போட்ட நாட்களையும் , முழுவதுமாய் வெளியே சென்ற நாட்களையும் எண்ணி எண்ணி இன்று சிரித்தோம் .

அதோடு விட்டோமா ? மீண்டும் புனை பெயர் பரிமாற்றங்கள் . ஒரே வித்யாசம் இம்முறை ஆசிரியர்களின்  புனைபெயர் !

ஆஹா ! பயமின்றி ஆசிரியரின் புனை பெயரை பகிருவது , பேரானந்தம் !

இப்படியாக  நாளொரு profile picture , பொழுதொரு forward என ஆலமரமாய்  தழைத்தது நட்பு வட்டம் android யின் உதவியுடன்.

வாழ்க whatsapp !

சிவசங்கரம் கருணாகரம் -Sivasankaram Karunakaram

சிவசங்கரம் கருணாகரம்

கரம்
சங்கரம்
சிவ சங்கரம்
இடர்நீக்கும் சிவசங்கரம்
கரம் நீட்டி இடர்நீக்கும் சிவசங்கரம்
அபயகரம் நீட்டி இடர்நீக்கும் சிவசங்கரம்
ஆட்கொண்டு  அபயகரம் நீட்டி இடர்நீக்கும் சிவசங்கரம்
தடுத்தாட் கொண்டு  அபயகரம் நீட்டி இடர்நீக்கும்  சிவசங்கரம்
கருணைகண் கண்டோரை இமையாய் இம்மையில் கா க்கும்கருணாகரம்
கண்  கண்டோரை இமையாய்  இம்மையில் காக்கும் கருணாகரம்
கண்டோரை  இமையாய்  இம்மையில் காக்கும் கருணாகரம்
 இமையாய்  இம்மையில் காக்கும் கருணாகரம்
 இம்மையில் காக்கும் கருணாகரம்
 காக்கும் கருணாகரம்
  கருணாகரம்
  கரம்

பரமாச்சர்யா

Paramacharya.

A man of few words and all of them golden, the two things that come to mind when I think of Paramacharya are the blessing gesture of his raised hand and the benevolence that emanates from his eyes.

The blessings from his hand flow like a river unpretentiously, starting small and encapsulating a large area as it flows,  reaching all his devotees. (Srotovaha yati - like that of a river starting small and gets bigger as it flows, so do the syllables keep increasing from one to many.).

The benevolence from his eye is all-pervasive to begin with yet touches every devotee singularly who surrenders.(Gopucha yati like that of a Cow's tail starting wide and narrowing down, so do the syllables that narrow down from many to one.The opposite of Srotovoho yati. ).

Inspired by the hands raised in blessing and the eyes full of benevolence tried penning a few lines on Paramacharya using Srotovoha yati and Gopucha yati as above.

Given below is the youtube link - Paramacharya Kriti -to this little song tuned and sung by my Carnatic music Guru Dr. Uma Ramasubramaniam in the ragas Hindolam and Vasanta, accompanied by Sri S G Balakrishna on the Mrudangam.

  Paramacharya Kriti   https://youtu.be/fOlZMC3NmyQ

ஆலமரம்

                                          ஆலமரம் 

நேர் கோடாய் போட்ட தார் ரோடு 

சீர் கெடாது ஓடிய மாட்டு வண்டி 

பார் என்னை என்ற அபூர்வ பரி வண்டி 

போர் முனைக்கு செல்லும் வேகத்துடன்  பல சக்கர வாகனங்கள்

ஊர்  சேரும் வரை உயிர் பிழைக்கும் டயர் என்ற நிம்மதி சின்னையனுக்கு 

தேர் திருவிழாவில் வாங்கிய செருப்பும் தப்பிக்கும் என்றாள் சிவப்பி 

இப்படியாக தார் ரோட்டின் தன்மையிலே எல்லோரும் திளைக்க 

ஆல மரத்தில் மட்டும் ஆரவாரம் ..

ஆயிரம் ஆண்டாம் .விழுதுகள் மாநாடாம் . 

மூத்த விழுதொன்று முனைந்த முகவுரை இதோ :

"சிறு விதையினின்று முளைத்தோம் .

 செடியாய் , பெருமரமாய், தழைத்தோம் .

பழம்தின்னிப்  பறவைக்கு இருப்பிடமாகி 

பாதசாரிக்கு குடையாகி ....."

கை தட்டல் வேண்டி கணநேரம் நிறுத்திய மூத்த விழுது ,

இளம்  விழுதுகளின் முணுமுணுப்பில் முற்றும் மௌனியானது .

கேளுங்கள் அவற்றின் கூற்றை :

"தேசிய மரம் என்றீரே ? 

 மண் தொட ஓரடி தான் மிச்சம் .

விழுதூன்ற வேண்டிய  விளை நிலத்தின் மீது  தேசிய நெடுஞ்சாலையாம் . 

யாரிதற்கு  "தார்" மீக பொறுப்பு? "

ஊஞ்சலாடியது   இளம் விழுதுகள் மட்டும் அல்ல .

அவற்றின் கேள்விகளும்  தான் .

Me and my Hum-suffer

Happily married

Twenty years  and twenty pounds ago, I felt like I was just getting ready for a fancy dress competition and for sure didnt know what I was getting into - Especially in that unwieldy yardage called madisaar!

Twenty long years ( actually ,make it 22!  ). Two children, four house shifts, exciting, funny,laughter-filled, teary eyed, head spinning , wall banging  moments - looking back brings a smile and makes me feel good .

I owe all this to my DH, who has made a winner out of me in this fancy dress competition and ironically -without judging.

Here is an ode to my DH to tell him the things I do not like about him but which is what makes me  Love him abundantly. 

- Don't  be so patient with me. I need to improve and become efficient too. Quite irresponsible on your part, you know.

- Wish you were a bit more budget concious .. When I ask for something that I don't need you are supposed to say, " Dont you already have enough of that? " And not, " I think you should buy it ". This generosity of yours puts an additional burden on me of being finanacially responsible.

- You are a liar. I wish you would sometimes, at least, be honest and truthful and say the food wasn't good or that I need to shed some weight. Well, you don't have to be as honest as a mirror ..but staying close to truth would certainly help.

- You never give me a chance to apologise first. You Say sorry way too soon. Wish you would understand that it takes about 24 hours or more and several trips to the fridge before I cool down and realise it was all my fault.

- Memory . Please work on it. In the rare moments that I say 'sorry ' -you simply don't remember what I did or said.

- Don't pretend . As if our  stove top with spilt over milk from the previous day has an auto clean option . I know you do it ( know not when though .. ) as you know I hate waking up to a dirty stove top.

- Stop giving that charming smile . When I  dye your favourite shirt with my colour running kurta due to my careless laundry routines.

- Don't be so understanding .. Leaving the bill with the gift, lest I want to exchange.

But, please continue to snore while I am talking about my deepest passions or mundane nitty-gritty. Continue to put the clothes in the dryer -never mind if they aren't washed. And please continue to put the milk kept out for setting curd in the fridge as you do now unfailingly every day!  I see the intention -is to help. And immensely value that.

I can go thru several decades with you this way . Look back and Smile or give a Toothless grin . And I am sure you would say I look prettier than ever !

And just one last thing. Please read my blog without me having to coerce you into it. It won't kill you. I guarantee.

Did I say we are Happily married?

I am happy. He is married .

மதம், மொழி , நாடு.

கருப்பு  பிடிக்கும்  என்றால் கருநீலம் பிடிக்காதா    என்ன  ?
பாகல்  ருசிக்கும் என்றால் புடலை கசக்கும்  என்றா  சொன்னேன்?
மோக்ஷமு கலதா  முதல் காதல் எனில் மொசார்ட்டின் கான்செர்டோ 25 இரண்டாம்  பட்சம் ஆகிடுமா  என்ன ? 
மல்லிகை மயக்கும் என்றால் செண்பகத்தை சேர்க்க மாட்டேனா  மாலையில் ?
பட்டின் ஸ்பரிசம் உகந்தது எனினும் பருத்தியின் மென்மைக்கு ஏங்க மாட்டேனா என்ன ?

இத்தனை ஏன் நீட்டி முழக்கி ?
ஐம்புலன்களை  தாண்டி ஆறாவது ஒன்றும் உள்ளதே !

யோசிப்பீர்.... 

விருப்பு தவிர மற்றவை எல்லாம் வெறுக்க வேண்டியவை என்றால் அது  அர்த்தம்  அல்ல .அ பத்தம். 

என்  அன்னை என் முழு அன்புக்கு பாத்திரம்  என்றால் அது  நேசம் . அதற்காக பிறர் அன்னையை வெறுத்தால் அது ஆவேசம்.

நாடு,மொழி,மதத்திலும் தாய்  பாசத்தின் அர்த்தம்,நேசம்  காண்போம். வெறுப்பின் அபத்தம் ,ஆவேசம் வேண்டாமே ..

என் வாழ்கையில் விளையாடியவர்கள் ...

Growing up in a joint family had its own advantages outnumbering minor misgivings if at all there were any.

I grew up in a joint family with Aunts, Uncles and cousins.Nobody spared anybody. Every one of us was subjected to harmless  sarcasm, satire, leg-pulling all of which only turned us out to be a good sport, and empowered us with an ability to laugh at oneself.

The resilience that comes with such harmless teasing and satire  is something I would vouch for. I recollect one of my high school teachers' words,

"Never give away the chance to make fun of yourself  to others". Self-deprecating humour does a world of good for sure.

Going down memory lane made me pen my story of sorts in Tamizh. I could not have done justice to this script in English.

It would have never seen the light of day if I had tried to  data process this post inTamizh fonts.
So decided to post images of my writing.

For the benefit of my friends who can not read Tamizh and more so  for  the sake of my Children who cannot read or write Tamil, here is an Audio version of this blog post that I recorded.


Audio Track

என்  வாழ்கையில்  விளையாடியவர்கள் ...