Akshaya tritiya - Caveat Emptor!

 Akha Teej or Akshaya tritiya is an auspicious day for the Hindus and Jains.

'Kshaya' in Samaskritam means to erode/diminish. 'A-kshaya' means that which will not-erode or diminish.

Typically anything that you do today stays on, multiplies, and the ripple effect goes on and on.

The human body is transitory,whereas the soul is permanent as per Hinduism. Akshaya tritiya day therefore is an apt day to do anything that will nourish the soul as prescribed by our scriptures.

Some of them being Japam, Tarpanam, dhaanam..

It is amazing to know that it is a landmark day with significant anecdotes that are said to have happened this day in history..

Rishabha ,the first Tirtankara is said to have broken his year long fast by consuming sugarcane juice on this day ..

The sixth Avatar of lord Vishnu ,Parasurama is born on this day...

Vedavyasa narrated the Mahabharata to Lord Ganesha on Akshaya tritiya..

River Ganga is supposed to have descended on the earth this day...

True friend Sudhama met his friend Krishna with Aval on Akshaya tritiya day...

Kubera was made the CFO, of godly wealth by Brahma this day..

Pandavas acquired the Akshaya Patra from Surya on Akshaya tritiya day..

( All these years I didn't know the literal meaning of Akshaya Patra ,but knew what it meant☺️)

And , nowhere does it say Buy jewelry !

Jala daanam, anna daanam to any living being is very soul fulfilling on Akshaya tritiya or just about any day and doable..

The belief that doing jala,anna daaman today will ensure continuity is so calming during Covid times....

The bottom line is, it is being promoted for enhancing the bottom line of Jewelry stores.

Caveat Emptor!

#akshayatritiya

Info credits : rudraksha-ratna.com

Hum honge kamyab ek din..

 A  session on the Roles and Responsibilities of Teachers in preventing Child sexual abuse, curated for Teachers of Mahatma Gandhi Vidyalaya, housed inside the Hindi Prachar Sabha. (HPS), first offline session since the pandemic!

It is sheer providence that I survived the pandemic drama and Zoom session trauma, and was it liberating to step out for a session with people physically present! 

The PPT had no actual use. No anxiety/panic attacks associated with the number of participants steadily dropping after the 9 th minute only to resurface in the last 2 minutes and flood the chatbox with, Thankyou and so on.

My earliest memory of HPS dates back to school days for writing my Prathmic, Madhyama, Rashtrabasha, and Praveshika exams. 

It was more out of my love for Hindi movie songs ( Mohammed Rafi's, to be specific ) than any love for the language perse.

My minimalistic goals to just understand what Rafi and Kishore were singing to their love interests made me content with Praveshika. 

Visharadh -would have meant Greed. Not me. In all modesty, I say this - when it comes to academics, I was very content even as a child and cherished what I got (as marks) looking at others who got lower. My amma taught me this wisdom. I am still trying to apply the same to other areas of life.

हम होंगे कामयाब एक दिन

Today visiting HPS after decades, the Principal took me to Gandhi Nivas inside the complex, which is well preserved with memorabilia from Bapuji's visit and stay. He stayed there for 10 days in 1946. Goosebumps looking at the  कुर्शी and चरखा that Mahatma Gandhi used, showcased with details.

Had no clue about this heritage place all these years or the fact that Mahatma Gandhi Ji founded the Dakshin Bharat Hindi Prachar Sabha!. 

Felt genuinely honored with the Khaddar Shawl presented, which had a beautiful border motif, apparently designed by Bapu Ji himself, as I was told.

I rummaged through my certificates but couldn't find my Hindi exam certificates. But found the book with  Hindi songs of Rafi. Rs.5/-  which was gifted by a college mate.

Never mind the certificates.

Quite an emotionally stirring day, this April 25,2022.

They stole my idea

 

When I got curious about the Radio as a seven-year-old,  I was pranked by a neighbor Anna into believing that artists got into the radio box to perform. I used to be awestruck and would sit watching the Radio imagining people inside. 

We had the large-sized Murphy ( I think..) Radio with a green LED panel on the top right. 

It was easy to just believe. And I lived happily thinking Rafi and Lata were actually inside our Radio and crooning melodies 😀 .and Seergazhi Govindarajan trekking through forests and singing in Sage attire with a கமண்டலம் (kamandalam)in hand.. because that's how I visualised him from Tamil movies. So it was the same person inside my Radio.

Simple logic. Life was easy.

Fast forward several decades. 

More Radio stations, TV, more channels, Tata sky, remote controls made me disconnect from gadgets and technology overload.

Was longing for the large Radio perched high on the wall in the drawing-room which catered to the entire family's entertainment needs. 

Then Transistor happened and somewhat compensated for the large Murphy Radio.

Then in a swift sweep, computers, emails, pagers ( yeah, I belong to that generation!), Soap Katti ( சோப்பு கட்டி)  looking Mobile phones, touch phone, smartphone, iPhone, android all of these took over.

Parallelly social media handles emerged. The least fussy being FB.

 Twitter was never a favorite as it restricted my freedom of expression with just  280 characters. I need 200 odd characters just to clear my throat or get started. 

 Instagram being a compelling call makes me struggle with it, and always feels like a math exam with that aftermath அப்பாடா! feeling after each post.

Fast forward again.

Zoom out... to webinars. Zoom, thankfully, is a user-friendly platform, and just when I thought I had arrived, Clubhouse gate crashed on me. 

முடியலே...நான் வரலை இந்த விளையாட்டுக்கு.

There is this option to 'leave quietly.' So is there a chance I may leave noisily? That scares me. Then there is a Townhall. Several rooms. 

Explore hallways. Start a room.

Ayyo !!! These were precisely my ideas, fantasies with the large Murphy Radio in our Hall. 

Copyright infringement. Don't you think? 

Takes me back to the big Murphy Radio days, and I no longer feel silly about imagining artists inside  Radio, thanks to the prankster Anna. 

After all, doing the same now in 2022 in a virtual clubhouse. 

My fantasies of people inside Radios would have been buried with me in my grave if not for this virtual Clubhouse. 

While I thank  Clubhouse App for helping me come out, the world needs to know that I am the original inventor of this concept. 

And I didn't patent it.

 

 

Landing Notes

 I fear flights.  While I am a wreck before , during and after every flight , my family is just annoyed and embarassed with my dramatics. My teen disowns me totally .

I  have no qualms talking about this fear which is as dreadful as any dental procedure. The only two things I fear.

 Claustrophobia is  the main culprit  during flights and has  become more traumatic  with the Mask protocol.

 Because, I believe in wearing them the way they are intended and not as a mere matching ikkat/kalamkari /sequined embellishment.

 The near death experiences in the form of turbulences, make me believe in life after death.  Several deaths to be statistically accurate.

My coping skills include - not sleeping the previous day so that exhaustion takes over ; carrying a book ( never manage to read even a page as I eagerly await  the moment the plane would crash ). 

Add a few extras to the above like  being irritable and  ready to pounce on or  punch  anybody who crosses my path , compulsive eating, binge watching.. apart from declaring a kitchen holiday .

Typically after fastening the seat belts I alternate between visualising crash landings ,water landings, or safe landing with Hanuman chalisa as Background music all the time.

Not  a believer of awards. But if there was an award for 'keen listening' of the flight  safety precautions, it most definitely belongs to me.

In all modesty, I also know the content of flight safety manual by-heart.  

I still read it religiously every time, to check for new  dangers and update the content for my crash visualisations accordingly.

Over the years and several flights later, having imagined all possible things going wrong, thought I had it all covered while I continued to live happily inbetween flights.

Till what happened over a cuppa and a cold shower.

Thought the ceiling of the aircraft broke and it started raining inside the plane. 

Just as I had always imagined I was the only casualty of this catastrophe. Never mind if we were 37000 feet above with  clouds hanging  below . 

There was a downpour and it was real.

From a water bottle that decided to pour out its contents mid-air .. the hum-suffer next to me in all his sincererity to help did something that  toppled the  hot cup of coffee ( mine 😭) all over 😎 me.

Cold shower and hot coffee .. delectable combo , when it is not on your pants and shirt .

I realised it wasn't a midair accident . Was  agitated , but only for a few seconds as  a dozen pair of confused eyes were looking at me.

Water dripping from my head , and the hot coffee burning my legs  that were meant to  caress my  throat ...

I must have looked a sight 😂. My mid-air Met Gala moment of sorts.

I got into a giggling fit ..( it is a genetic disorder peculiar to our family,maternal side to be specific!) and could no longer control my laughter. 

Laugh and the world laughs with you..sigh.

The giggling fit  usually happens when I am extremely sad or happy. 

Certainly out of happiness in this case , afterall what is a little bit of burning hot coffee on your skin and shirt or cold water on your back as compared to hanging precariously  upside down  a tree branch  on a mountain from a plane crash or sink to meet a whale or shark in the Bay of Bengal!

Small mercies this hot cofee and cold water shower ,you see?!

Happy and Sad. Winning and Losing. ( Those of you connected with Equestrian sports feel free to  say Winning and Leasing ) 

That's life . 

Let me add Hot and Cold to this list of life lessons and wish you all a very happy 2022 !

Laughter,  continues to be the best medicine amidst all this!

PS:Suggestions to remove coffee stains welcome .

அந்த நாள் ஞாபகம்..வந்ததே..

மொறு மொறுவென்று பொன்னிறத்தில் தோசை வார்த்து கொண்டிருக்கும்போது , அன்று அம்மாவிடம் மொறு மொறு தோசைக்கு அடம் பிடித்ததை நினைத்து இன்று மனம் ஏகத்திற்கு வருந்தியது.

மெத்து மெத்தென்று  தண்டவாள தோசை  கல்லில் யாராவது  வார்த்து போடமாட்டார்களா என்ற ஏக்கம் இன்று.

அப்போது காலை டிபன்- breaking the fast - concept எல்லாம் கிடையாது.

பத்து பதினோரு மணிக்கு நேராக  சாப்பாடு.

ஸ்கூல் நாட்களில் சூடாக பருப்பு சாதம் +  ரசம்  காலையில் . மதிய சாப்பாட்டுக்கு மரத்தடியில் வட்டமாக உட்கார்ந்து சாம்பார் அல்லது தயிர் சாதம். 

அந்த ருசி இன்னமும் ஊசி போகாமல் நினைவில் நிற்கிறது.

லீவு நாளிலும் எப்போதும் போல் எழுந்து குளித்து விடவேண்டும். ஒரே ஒரு குளியலறை. கூட்டு குடும்பம் . எப்படித்தான் அத்தனை பேரும் அதில் குளித்து நேரத்திற்கு பள்ளி, கல்லூரி,ஆபிஸ் போனோமோ ..மலைப்பாக இருக்கிறது.

குளித்தால் தான் சாப்ப்பாடு. இப்போது போல் லீவு என்றால் பத்து மணிக்கு எழுந்து ..குளிக்காமல் மூன்று மணிக்கு swiggy ..என்ற அராஜகம் எல்லாம் கிடையாது.

மொட்டை மாடியில் வத்தல்,வடாம் போடுகின்ற தினம் மட்டும் லேட்டாக குளிக்கலாம். காக்காவிடமிருந்து காப்பாற்றுகிறேன் என்று பாதி காய்ந்த பச்சை வடாம் நாங்களே ஸ்வாஹா பண்ணி விடுவோம்.ஒரே இடத்தில் இருந்து பிய்த்தால் மாட்டிக்கொள்வோம் என்று நாலா பக்கத்திலிருந்தும் பிய்த்துஎடுப்போம் ! ஜவ்வரிசி வடாம் 10-15 கூட  மீீீதம் இருக்காது.

கோடை விடுமுறையில் இரண்டு   மணியளவில் ஒரு சுற்று பல்லாங்குழி, ஏழு கல், நொண்டி பாண்டி,எல்லாம் விளையாடி டிரேட் விளையாடும் போது  களைத்துப்போய் பயங்கர பசி எடுக்கும் ..

பட்டு பாட்டி ரெடியாக கச்சட்டியில் சாதம் ,அடி  ரசம் , நல்லெண்ணெய் விட்டு பிசைந்து எல்லாருக்கும் கையில் போடுவார்கள்.
அது அக்மார்க் அமிர்தம். 

பண்டிகை நாட்கள் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம். கிருஷ்ண ஜெயந்தி என்றால் பெரிய வேட்டி ஒன்றை போட்டு எல்லாருக்கும் சீடை மாவு சமமாக பிரித்து கொடுக்கப்படும். வேட்டியை சுற்றி உட்கார்ந்து அவரவர் பங்கை உருட்டி போட்டால் தான் சீடை கிடைக்கும்.

இப்போது போல வருடம் முழுக்க சீடை கிடைக்காது. அபூர்வ வஸ்து .அதனால் மதிப்பு அதிகம்.

தீபாவளி ..oh my god ! என்ன ஓர் கோலாகலம். இந்த பண்டிகைக்கு மட்டும் நிவேதனம் கிடையாது. செய்ய செய்ய சாப்பிடலாம். தீபாவளி மருுந்து காப்பாற்றும். 

பிறந்த நாள் மற்றும் தீபாவளி என இரண்டு முக்கிய தினத்திற்கு மட்டுமே புது சட்டை. அதுவும் இரண்டும் ஒருசேர வந்து தொலைத்தால் உலக அளவில் வர்த்தக பேரம் நடக்கும் - இரண்டு புது சட்டை அல்லது விலை உயர்ந்த ஒன்று என்று.  

இரண்டு நாளும் ஒரே புது துணி போட்டுக்கொள்ளும் துக்கம் சொல்லி மாளாது.

Hmm..இப்போது தினம் தீபாவளி.

புது சட்டை போடும் சந்தோஷமும் , வருடம் ஒரு முறை மட்டுமே கிடைக்கும் சீடை ,முறுக்கு சாப்பிடும் 

ஆவலும் போயே போச்சு.

விடிகாலையில் வீட்டு வாசலில் வந்து மங்கள இசை வாசித்த நாதஸ்வர வித்வான், பழைய பட்டுபுடவை பல போர்த்திய பசு மாடு, 

நல்ல காலம் பொறக்குது என்று நம்பிக்கை கொடுத்த  குடு குடுப்பாண்டி  Mask போட்டுகொண்டு ,மீசை மறைந்தாலும் மீண்டும் வந்தால் நன்றாக  இருக்கும்.

பிள்ளையார் சதுர்த்தி..ஆஹா நினைத்தாலே இனிக்கிறது.

குறைந்தது 100 /150 கொழுக்கட்டை செய்ய ஆள்/ தேள் எல்லாம் கிடையாது. 

வீட்டில் உள்ள பெரியவர்கள் சிறியவர்கள் என எல்லாரும் சேர்ந்து பூரணம் வைக்க ,அரிசி  மாவு சொப்பு 

செய்வோம். 

அதில் வேறு , கொழுக்கட்டை மூக்கு சரியாக இருக்க வேண்டும். இல்லை என்றால் அடுத்த ஜென்மத்தில் சப்பை முக்குடன் பிறப்போம் என்று பயமுறுத்தியது இன்றளவும் பய பக்தியுடன் கொழுக்கட்டை செய்ய வைக்கிறது! 

அலை அலையாக வரும் Corona வினால் வந்த நினைவலைகள்.

இப்போதைக்கு , அலை அலையாக அழகழகாக  நீர் பாயும் ஒடை கரையில் .என்ற 

ஷங்கர் கணேஷ் + SPB + SP Shailaja  இசை தான் அந்நாளில் இருந்த சந்தோஷங்களின்  சாட்சி. 

சொல் மனிதா! (World Environment Day 2019)

சொல் மனிதா!

பூவின் வாசம் பூவிர்க்கின்றி பிறர்க்கே
குழலின் ஓசை அதற்கின்றி உனக்கே

தன் நீரை  தானே குடிப்பதில்லை தண்ணீர்
தன்பசிக்கொரு கனி பறிப்பதில்லை மரமே

தன் சுவாசத்திற்கு வீசவில்லை காற்று
தான் குளிரவே  பெய்வதில்லை பெரு மழை

பூமிக்கு நீ நான் வேறில்லை
உனக்கோ நீயன்றி வேறில்லை

மழை பொய்த்து நீர் வற்றி
காடழிந்து  கடல் சுருங்கி

பனி மலை உருகி வளம் பல குன்றிட
சுய நலம் விட்டு பொது நலம் காப்பாயா ?

சொல் மனிதா? சொல் மனிதா?

My humble lyrical contribution ,more of an introspection on the impact of consumerism and human behaviour leading to depletion of natural resources..

Tuned and sung by my guru Dr.Uma Balasubramaniam . Here is the youtube link :https://www.youtube.com/watch?v=GtRrGlfndeU

Need a break. I am a woman.

While opening the doors for me, ushering me in with the cliche' - 'ladies first' is all too archaic, I still like the fact that women are the first to be rescued from falling planes and sinking ships.

Believe me when I say I don't crave for equality. There are some things I cannot do. And some things I do not want to do. The need to do all that men can do is so unambitious.

I am actually okay being myself. I became a woman consciously. Biological features just happened to be. I am that limited-single-edition.

Undue glorifications of my very existence and my efforts do very little to please me. Save them. I can take it in my stride.

And I am strong already. Like the strongest Ant among Ants or the strongest Elephant among the Elephants.  It is your idea of my strength that needs a little tweaking.

I am tired of being compared to a tea bag in hot water, solid rock with a melting heart, or the rust-proof iron pillar.

Thank god March 8th comes only once a year. I need a break. I am a woman.